Alan Moore: Ο Μάγος του Northampton

Όταν πριν από μερικούς μήνες έκανε την εμφάνιση του το Neonomicon, το καινούριο (και ίσως τελευταίο) comic του Alan Moore,...

πολλοί αναγνώστες σοκαρίστηκαν και διαμαρτυρήθηκαν για την ακραία βία που υπήρχε στις σελίδες του.

Ίσως να είχαν δίκιο (το Neonomicon απέχει πολύ από τις καλύτερες στιγμές του Moore), αλλά για άλλη μια φορά, ο 59χρονος δημιουργός κατάφερε να προκαλέσει χωρίς ιδιαίτερη προσπάθεια.



Ο Alan Moore είναι μάλλον ο πιο γνωστός και επιδραστικός συγγραφέας comics της εποχής μας. Σίγουρα όμως είναι και ο πιο ιδιόρρυθμος. Όπως πολλοί άλλοι θρύλοι των Βρετανικών comics (Bryan Talbot, Grant Morrison) ο Moore ξεκίνησε την καριέρα του από την underground σκηνή στα τέλη της δεκαετίας του 70.

Τα χιουμοριστικά σενάρια επιστημονικής φαντασίας του στο θρυλικό 200AD (το απόλυτο comic έντυπο της punk εποχής) τράβηξαν την προσοχή της DC Comics και σύντομα βρέθηκε να βάζει τη σφραγίδα του σε ήρωες όπως ο Superman (κυρίως στο Whatever Happened to the Man of Tomorrow) και ο Batman (στο κατάμαυρο The Killing Joke).

Η DC του προσέφερε την ευκαιρία να αναπτύξει τις περιπέτειες του Swamp Thing, ενός σχετικά άγνωστου χαρακτήρα που είχε δημιουργηθεί χρόνια πριν από τους Bernie Wrightson και Len Wein.

Ο Moore (με τη βοήθεια των σχεδίων του σπουδαίου Steve Bissette) δημιούργησε ένα ψυχεδελικό έπος τρόμου, εμπνευσμένος από κοινωνικές ανησυχίες των 80s, αλλά και από τον Lovecraft και τον Poe.

Η συνέχεια είναι λίγο- πολύ γνωστή ακόμα και έξω από τον χώρο των φανατικών των κόμικς. Με το From Hell παρουσίασε το μυστήριο του Jack του Αντεροβγάλτη σαν το γεγονός που ενέπνευσε τον εικοστό αιώνα. Το V For Vendetta καταφέρθηκε κατά του συντηρητισμού του Θατσερικού κοινωνικού μοντέλου.

Το πολυσυζητημένο Watchmen οραματίστηκε τους υπερήρωες σε έναν ψυχροπολεμικό κόσμο (λίγο χειρότερο από τον δικό μας) και λειτούργησε σαν αυστηρή κριτική στην ανάγκη μας για σωτήρες. Δυστυχώς, η τεράστια επιτυχία του σήμανε δύο δεκαετίες ανώριμων «σκοτεινών» comics γεμάτων σεξ και βία, τα οποία αποτελούσαν απλά κακέκτυπα του Watchmen.

Κατά τις επόμενες δεκαετίες το Hollywood ανακάλυψε τη δουλειά του Moore, με μάλλον τραγελαφικά αποτελέσματα. Την αρχή έκανε το From Hell των αδελφών Hughes (Menace II Society) με πρωταγωνιστή τον Johnny Depp. Η ταινία δεν ήταν κακή, αλλά δεν κατάφερε να αγγίξει το βάθος του comic.


Το V For Vendetta έγινε ταινία από τον James McTeigue με σενάριο από τους αδελφούς Wachowski (The Matrix). Είχε ιδιαίτερη επιτυχία στη χώρα μας, αλλά αυτό δε σημαίνει πως ήταν καλή ταινία. Δυστυχώς (παρά την εξαιρετικές ερμηνείες του Hugo Weaving και της Natalie Portman) το σενάριο άλλαξε τις αναρχικές ιδέες του Moore σε μια απλοϊκή αλληγορία κατά της Αμερικάνικης κυβέρνησης (ήταν άλλωστε τότε η εποχή του πολέμου στο Ιράκ και του σκανδάλου στο Guantanamo Bay).

O Moore δεν εντυπωσιάστηκε ιδιαίτερα. Το Constantine (βασισμένο στον αξέχαστο αντιήρωα που δημιούργησε στις σελίδες του Swamp Thing) ήταν μια καλογυαλισμένη «αμερικανοποιημένη» υπερπαραγωγή. Τίποτα όμως δεν μας προετοίμασε για την ηλιθιότητα της μεταφοράς του The League of Extraordinary Gentlemen.

Το comic ήταν ένας επικός φόρος τιμής στους κλασικούς συγγραφείς της Βικτωριανής εποχής, με αναφορές στον Bram Stoker, τον Robert Louis Stevenson, τον H. G. Wells και αμέτρητους άλλους.

Ήταν ένα ολόκληρο σύμπαν αναφορών στη λογοτεχνία περιπέτειας από το 1800 μέχρι τις μέρες μας. Η ταινία από την άλλη ήταν άλλη μια βλακώδης υπερπαραγωγή δράσης με παρωχημένα ψηφιακά εφέ και ανόητο σενάριο.

Από την άλλη το Watchmen πέρασε από τα χέρια δημιουργών, όπως ο Terry Gilliam, o Darren Aronowski και ο Paul Greengrass, αλλά κανείς τους δεν κατάφερε να το φέρει στη μεγάλη οθόνη. Τελικά το ανέλαβε ο- κατώτερος των περιστάσεων- Zack Snider (Dawn of the Dead, 300) και το αποτέλεσμα αποδείχθηκε άνισο.

Όλα αυτά, μαζί με τους ατελείωτους καυγάδες του Moore με τους δύο κολοσσούς της βιομηχανίας των comics, την DC και τη Marvel Comics, τον έκαναν να αποτραβηχτεί από τα φώτα της δημοσιότητας.

Εδώ και αρκετά χρόνια κατοικεί στη μικρή, ιστορική πόλη του Northampton και ασχολείται με διάφορα projects και πέρα από τον χώρο των comics.

Συνεργασίες με τον Mike Patton (Faith No More, Fantomas), ένα μυθιστόρημα (Voice of the Fire), διαλέξεις με θέμα τον William Blake και τον Henry Fuseli στην Tate Gallery, guest εμφανίσεις στους Simpsons, έκδοση του περιοδικού Dodgem Logic, ενασχόληση με τη μαγεία και τη λατρεία της προχριστιανικής θεότητας Glycon (είπαμε είναι λίγο ιδιόρρυθμος), κ.α...

Είναι παράδοξο το ότι ο πιο γνωστός συγγραφέας της ένατης τέχνης της εποχής μας ζει σαν απλός θνητός; Ίσως. Τί σημασία έχει όμως αυτό; Ο Moore δεν είναι ο μοναδικός μεγάλος δημιουργός comics. Ο τίτλος αυτός αρμόζει σε αρκετούς. Η ποιότητα και η δύναμη του έργου του όμως ανάγκασε την κουλτούρα μας να αναγνωρίσει μια συχνά παρεξηγημένη τέχνη και γι’ αυτό οι αναγνώστες του χρωστούν πολλά.

Συνέντευξη του Alan Moore

10 παραδείγματα της δουλειάς του Alan Moore (χωρίς ιδιαίτερη κατάταξη):

1) Swamp Thing (σχέδιο - Steve Bissette, John Totleben, Rick Veich και άλλοι): Ίσως το πρώτο σπουδαίο έργο του και ένα από πιο φιλόδοξα κόμικς τρόμου των 80s.
2) V For Vendetta (σχέδιο - David Lloyd): Δριμύ κατηγορώ ενάντια στο συντηρητισμό της Βρετανίας της Θάτσερ, αλλά και κριτική στη ιδέα της βίαιης επανάστασης. Επίκαιρο.
3) DC Universe: The Stories Of Alan Moore (σχέδιο – η αφρόκρεμα της DC Comics): Σήμερα ο Moore δεν θέλει ούτε να ακούσει για το σύμπαν της DC, για τον Batman, τον Superman τον Green Lantern και τους υπόλοιπους υπερήρωες. Κρίμα γιατί, όπως φαίνεται από αυτή τη συλλογή, έγραψε κάποιες από τις ωραιότερες ιστορίες του γι αυτούς.
4) Watchmen (σχέδιο – Dave Gibbons): Εννοείται.
5) From Hell (σχέδιο – Eddie Campbell) Συγκλονιστικό μείγμα μυστηρίου, αποκρυφισμού και ιστορίας. Από τα καλύτερα κόμικς όλων των εποχών.
6) The League Of Extraordinary Gentlemen (σχέδιο – Kevin O’ Neill): ΟΛΟΙ οι ήρωες της pulp λογοτεχνίας του 19ου και 20ου αιώνα στο ίδιο σύμπαν. Με διαφορά η πιο απολαυστική δουλειά του.
7) Lost Girls (σχέδιο – Melinda Gebbie): Πορνογραφία με πρωταγωνίστριες τις (πλέον ενήλικες) Αlice, Dorothy και Wendy από την Αλίκη στη Χώρα των Θαυμάτων, το Μάγο του ΌΖ και τον Peter Pan αντίστοιχα. Αν ο Εμπειρίκος αποφάσιζε να το ρίξει στα comics, κάτι τέτοιο θα έγραφε.
8) The Mirror Of Love (εικονογράφηση – José Villarrubia): Εικονογραφημένη συλλογή ποιημάτων με θέμα την ιστορία της ομοφυλοφιλίας στην τέχνη. Γράφτηκε ως διαμαρτυρία στον ομοφοβικό νόμο Clause 28 της συντηρητικής Βρετανικής κυβέρνησης. Ο Moore (ο οποίος συζούσε για χρόνια με τη σύζυγό του και την κοινή ερωμένη τους) ήταν πάντα ενάντια στις κοινωνικές διακρίσεις.
9) The Highbury Working (μουσική – Tim Perkins): Spoken word απαγγελία με τη συνοδεία της μουσικής του Tim Perkins (Bauhaus) και υπέροχο artwork από τον John Coulthart. Για τους φανατικούς.
10) The Moon and Serpent Bumper Book of Magic (συνεργάτες - John Coulthart, Steve Moore, José Villarrubia, Melinda Gebbie, Kevin O’ Neill): Χιουμοριστικός τόμος αποκρυφιστικού περιεχομένου, που θα περιέχει μια αναδρομή στην ιστορία της μαγείας, ένα επιτραπέζιο παιχνίδι, comics, κ.α. Δεν έχει κυκλοφορήσει ακόμα, αλλά το περιμένουμε εναγωνίως.

nooz