Τι πραγματικά συμβαίνει κι ενώ γνωρίζουμε τα αίτια του προβλήματος της παγκόσμιας οικονομικής, πολιτικής και κοινωνικής κρίσης, αδυνατούμε να την επιλύσουμε;
Γιατί όσο περισσότερο προσπαθούμε να τη διαχειριστούμε, τόσο περισσότερο αυτή γιγαντώνεται;
Λοιπόν, το ζήτημα έχει ως εξής:
Έχουμε ένα αντρόγυνο ή, τέλος πάντων, ένα ζευγάρι που έχει υπογράψει σύμφωνο συμβίωσης – κάτι που λίγη σημασία έχει, εφόσον ούτως ή άλλως η σχέση είναι φύσει καταδικασμένη να πάει κατά διαόλου.
Ας υποθέσουμε πως οι δυο τους έχουν να λύσουν κάποια λιγότερο ή περισσότερο σημαντική παρεξήγηση, σαν κι εκείνες που συχνά-πυκνά (σε καθημερινή βάση) καλούνται να επιλύσουν τα ζευγάρια και οι οποίες, όποιο κι αν είναι το περιεχόμενό τους, καταλήγουν πάντοτε να έχουν την ίδια μορφή:
της αρχικά νηφάλιας λεκτικής αντιπαράθεσης που εν συνεχεία μπορεί να μεταλλαχθεί σε ανταλλαγή ύβρεων, ατέλειωτους καυγάδες και ενίοτε, για τους πιο τολμηρούς, σε γενική σύρραξη, σπασμένα κεφάλια και ξεχαρβαλωμένες πόρτες.
Παρατηρώντας τους κανείς, αντιλαμβάνεται στην όλη κατάσταση ένα παράδοξο:
Όσο περισσότερο προσπαθούν να πείσουν ο ένας τον άλλο με ΛΟΓΙΚΟ τρόπο, φέροντας στο τραπέζι επιχειρήματα που κανονικά θα όφειλαν να διαλευκάνουν το πρόβλημα και να οδηγήσουν τους άμοιρους σε άρση της παρεξήγησης, γεφυρώνοντας το χάσμα μεταξύ τους, τόσο περισσότερο απομακρύνονται ο ένας από τον άλλον, τόσο περισσότερο προάγουν το χάος και την αταξία, εκεί που κανονικά η ορθολογική αντιμετώπιση του προβλήματος έπρεπε να αυξάνει την τάξη και την αρμονία, την κατανόηση και την σύμπνοια.
Είναι λες και είναι ανίκανοι να ακούσουν ο ένας τον άλλο και να συνεννοηθούν, τη στιγμή που ΚΑΙ αυτιά διαθέτουν ΚΑΙ την ίδια γλώσσα μιλάνε ΚΑΙ έχουν σώας τας φρένας. Λες και η ίδια η θέλησή τους να παράξουν τάξη τους ωθεί προς την ακριβώς αντίθετη κατεύθυνση. Η απόπειρά τους να χτίσουν γέφυρες μεταξύ τους, όσο περνάει ο χρόνος, περιπλέκει όλο και περισσότερο την κατάσταση, κάνοντάς την αφόρητη, και όσο πιο αφόρητη γίνεται εκείνη τόσο περισσότερο προσπαθούν να την επιλύσουν, βυθιζόμενοι παραδόξως όλο και πιο βαθιά μέσα σ’ αυτήν!
Η ένταση κορυφώνεται, η ασυνεννοησία χτυπάει κόκκινο, οι λέξεις γίνονται όλο και πιο σκληρές, για να ακολουθήσουν σκηνές βίας, οι οποίες επιδεινώνουν ακόμη περισσότερο το πρόβλημα, για τον απλό λόγο ότι προσθέτουν ένα ακόμη κακό – και μάλιστα ΑΞΕΠΕΡΑΣΤΟ – προηγούμενο το οποίο τα αντίπαλα μέρη θα κληθούν να διευθετήσουν άμεσα ή σε ύστερο χρόνο, επαναλαμβάνοντας τον ίδιο φαύλο κύκλο, ο οποίος θα οδηγεί πάντοτε στο ίδιο σημείο εκκίνησης που θα συμπίπτει με το τέλος του…
Αντιλαμβανόμενος ο καθένας από την πλευρά του τον εαυτό του ως μονάδα, αδυνατεί να δει ότι αποτελεί ο ίδιος μέρος του γενικότερου προβλήματος.
Η παραπάνω περιγραφείσα κατάσταση διαθέτει επιστημονική ονομασία και είναι γνωστή από τα τέλη του 19ου αιώνα. Το όνομα αυτής; Θερμοδυναμική αταξία.
Μέσα σε κάθε σύστημα (φυσικό, κοινωνικό, οικογενειακό, πολιτικό, οικονομικό, ατομικό), με το πέρασμα του χρόνου, ο βαθμός της αταξίας προοδευτικά αυξάνεται και κανείς δεν μπορεί να κάνει τίποτα γι’ αυτό. Ιδού ο λόγος για τον οποίο οι ζωντανοί οργανισμοί πεθαίνουν, τα μηχανήματα (υπολογιστές, αυτοκίνητα κ.ο.κ.) χαλάνε και οι οικονομίες καταρρέουν.
Γιατί, λοιπόν, αφού ξέρουμε το πρόβλημα και τη φύση του, κάτι τέτοιο δεν αρκεί για να ξεμπερδέψουμε μια και καλή με αυτό; Επειδή, πολύ απλά, ακόμη και το γεγονός ότι το γνωρίζουμε και προσπαθούμε να το μειώσουμε, όσο δηλαδή περισσότερο τάξη προσπαθούμε να βάλουμε στα πράγματα, τόσο μετατοπίζεται το πρόβλημα και αυξάνεται η αταξία.
Ηθικό δίδαγμα: είτε προσπαθεί κανείς να επιλύσει ένα πρόβλημα είτε παραιτείται από αυτό, το αποτέλεσμα είναι το ίδιο και το αυτό. Στην πρώτη περίπτωση, το διογκώνει με τη δράση του ενώ, στη δεύτερη, με την αδράνειά του.
Τι μένει, λοιπόν, να κάνει κανείς;
Απάντηση: μη διερωτάστε, διότι με αυτή σας τη διερώτηση προσθέτετε άλλο ένα πρόβλημα στο ήδη υπάρχον… Ειδάλλως, μην προκαλείτε τη μοίρα σας, για να μην καταλήξετε να το πληρώσετε ακριβά, ακόμη και με διατροφές…
supercomments.gr
14 Ιουνίου 2012
Θερμοδυναμική αταξία: Όσο περισσότερο τάξη προσπαθούμε να βάλουμε στα πράγματα, τόσο αυξάνεται η αταξία
Τι πραγματικά συμβαίνει κι ενώ γνωρίζουμε τα αίτια του προβλήματος της παγκόσμιας οικονομικής, πολιτικής και κοινωνικής κρίσης, αδυνατούμε να την επιλύσουμε;
Γιατί όσο περισσότερο προσπαθούμε να τη διαχειριστούμε, τόσο περισσότερο αυτή γιγαντώνεται;
Λοιπόν, το ζήτημα έχει ως εξής:
Έχουμε ένα αντρόγυνο ή, τέλος πάντων, ένα ζευγάρι που έχει υπογράψει σύμφωνο συμβίωσης – κάτι που λίγη σημασία έχει, εφόσον ούτως ή άλλως η σχέση είναι φύσει καταδικασμένη να πάει κατά διαόλου.
Ας υποθέσουμε πως οι δυο τους έχουν να λύσουν κάποια λιγότερο ή περισσότερο σημαντική παρεξήγηση, σαν κι εκείνες που συχνά-πυκνά (σε καθημερινή βάση) καλούνται να επιλύσουν τα ζευγάρια και οι οποίες, όποιο κι αν είναι το περιεχόμενό τους, καταλήγουν πάντοτε να έχουν την ίδια μορφή:
της αρχικά νηφάλιας λεκτικής αντιπαράθεσης που εν συνεχεία μπορεί να μεταλλαχθεί σε ανταλλαγή ύβρεων, ατέλειωτους καυγάδες και ενίοτε, για τους πιο τολμηρούς, σε γενική σύρραξη, σπασμένα κεφάλια και ξεχαρβαλωμένες πόρτες.
Παρατηρώντας τους κανείς, αντιλαμβάνεται στην όλη κατάσταση ένα παράδοξο:
Όσο περισσότερο προσπαθούν να πείσουν ο ένας τον άλλο με ΛΟΓΙΚΟ τρόπο, φέροντας στο τραπέζι επιχειρήματα που κανονικά θα όφειλαν να διαλευκάνουν το πρόβλημα και να οδηγήσουν τους άμοιρους σε άρση της παρεξήγησης, γεφυρώνοντας το χάσμα μεταξύ τους, τόσο περισσότερο απομακρύνονται ο ένας από τον άλλον, τόσο περισσότερο προάγουν το χάος και την αταξία, εκεί που κανονικά η ορθολογική αντιμετώπιση του προβλήματος έπρεπε να αυξάνει την τάξη και την αρμονία, την κατανόηση και την σύμπνοια.
Είναι λες και είναι ανίκανοι να ακούσουν ο ένας τον άλλο και να συνεννοηθούν, τη στιγμή που ΚΑΙ αυτιά διαθέτουν ΚΑΙ την ίδια γλώσσα μιλάνε ΚΑΙ έχουν σώας τας φρένας. Λες και η ίδια η θέλησή τους να παράξουν τάξη τους ωθεί προς την ακριβώς αντίθετη κατεύθυνση. Η απόπειρά τους να χτίσουν γέφυρες μεταξύ τους, όσο περνάει ο χρόνος, περιπλέκει όλο και περισσότερο την κατάσταση, κάνοντάς την αφόρητη, και όσο πιο αφόρητη γίνεται εκείνη τόσο περισσότερο προσπαθούν να την επιλύσουν, βυθιζόμενοι παραδόξως όλο και πιο βαθιά μέσα σ’ αυτήν!
Η ένταση κορυφώνεται, η ασυνεννοησία χτυπάει κόκκινο, οι λέξεις γίνονται όλο και πιο σκληρές, για να ακολουθήσουν σκηνές βίας, οι οποίες επιδεινώνουν ακόμη περισσότερο το πρόβλημα, για τον απλό λόγο ότι προσθέτουν ένα ακόμη κακό – και μάλιστα ΑΞΕΠΕΡΑΣΤΟ – προηγούμενο το οποίο τα αντίπαλα μέρη θα κληθούν να διευθετήσουν άμεσα ή σε ύστερο χρόνο, επαναλαμβάνοντας τον ίδιο φαύλο κύκλο, ο οποίος θα οδηγεί πάντοτε στο ίδιο σημείο εκκίνησης που θα συμπίπτει με το τέλος του…
Αντιλαμβανόμενος ο καθένας από την πλευρά του τον εαυτό του ως μονάδα, αδυνατεί να δει ότι αποτελεί ο ίδιος μέρος του γενικότερου προβλήματος.
Η παραπάνω περιγραφείσα κατάσταση διαθέτει επιστημονική ονομασία και είναι γνωστή από τα τέλη του 19ου αιώνα. Το όνομα αυτής; Θερμοδυναμική αταξία.
Μέσα σε κάθε σύστημα (φυσικό, κοινωνικό, οικογενειακό, πολιτικό, οικονομικό, ατομικό), με το πέρασμα του χρόνου, ο βαθμός της αταξίας προοδευτικά αυξάνεται και κανείς δεν μπορεί να κάνει τίποτα γι’ αυτό. Ιδού ο λόγος για τον οποίο οι ζωντανοί οργανισμοί πεθαίνουν, τα μηχανήματα (υπολογιστές, αυτοκίνητα κ.ο.κ.) χαλάνε και οι οικονομίες καταρρέουν.
Γιατί, λοιπόν, αφού ξέρουμε το πρόβλημα και τη φύση του, κάτι τέτοιο δεν αρκεί για να ξεμπερδέψουμε μια και καλή με αυτό; Επειδή, πολύ απλά, ακόμη και το γεγονός ότι το γνωρίζουμε και προσπαθούμε να το μειώσουμε, όσο δηλαδή περισσότερο τάξη προσπαθούμε να βάλουμε στα πράγματα, τόσο μετατοπίζεται το πρόβλημα και αυξάνεται η αταξία.
Ηθικό δίδαγμα: είτε προσπαθεί κανείς να επιλύσει ένα πρόβλημα είτε παραιτείται από αυτό, το αποτέλεσμα είναι το ίδιο και το αυτό. Στην πρώτη περίπτωση, το διογκώνει με τη δράση του ενώ, στη δεύτερη, με την αδράνειά του.
Τι μένει, λοιπόν, να κάνει κανείς;
Απάντηση: μη διερωτάστε, διότι με αυτή σας τη διερώτηση προσθέτετε άλλο ένα πρόβλημα στο ήδη υπάρχον… Ειδάλλως, μην προκαλείτε τη μοίρα σας, για να μην καταλήξετε να το πληρώσετε ακριβά, ακόμη και με διατροφές…
supercomments.gr
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου
Το Peiratik0 επιτρέπει την αυτόματη δημοσίευση σχολίων για να μπορούν οι επισκέπτες να συζητούν ελεύθερα σε παραγματικό χρόνο. Αυτό δεν σημαίνει ότι τα σχόλια που δημοσιεύονται δεν ελέγχονται. Διαβάζουμε όλα τα σχόλια που δημοσιεύονται, και αν κρίνουμε ότι κάποια απο αυτά παραβιάζουν βασικούς κανόνες ενός πολιτισμένου διαλόγου, τα διαγράφουμε εκ των υστέρων.
Ποτέ δεν λογοκρίνουμε σχόλια με βάση την ιδεολογική, πολιτική, κομματική χροιά ή προτίμηση την οποία μπορεί να έχουν. Διαγράφουμε μόνο σχόλια που περιέχουν:
-γλώσσα επιθετική, ή και υβριστική απέναντι σε άλλους σχολιαστές ή αρθρογράφους του Peiratik0, γλώσσα που δεν βοηθά τον πολιτισμένο διάλογο.
-εκδηλώνουν επιθετική διάθεση μέσω της έκφρασης χαράς για θανάτους ή προβλήματα υγείας άλλων ανθρώπων - δημόσια γνωστών ή μη.
-δυσφημούν με κατάφωρο τρόπο άλλους ανθρώπους χωρίς καμία απόδειξη για τους δυσφημιστικούς ισχυρισμούς.
περιλαμβάνουν ρατσιστικά, σεξιστικά, ή ομοφοβικά υπονοούμενα ή ευθείες αναφορές για άλλους ανθρώπους
σχόλια που στην ουσία έχουν ως αποκλειστικό στόχο να διαφημίσουν προϊόντα, υπηρεσίες, επιχειρήσεις, άλλες ιστοσελίδες, ή γενικότερα ό,τι μπορεί να θεωρηθεί ως spam.
Έκανα ένα σχόλιο στο Peiratik0 γιατί δεν το βλέπω;
-Δύο λόγοι μπορεί να υπάρχουν γιαυτό
-Το σχόλιο σου κρίθηκε από τους διαχειριστές ότι περιλαμβάνεται σε κάποια από τις παραπάνω περιπτώσεις απαγορευμένων σχολίων.
-Υπάρχει ένα τεχνικό πρόβλημα το οποίο προσπαθούμε να λύσουμε, ή δεν το έχουμε αντιληφθεί και θα θέλαμε να μας το υποδείξεις.
-Σε κάθε περίπτωση, μπορείς να επικοινωνήσεις μαζί μας στέλνοντας email στο contact.peiratik0@gmail.com για να μας πεις το πρόβλημα που έχεις.
Γιατί δεν μπορώ να κάνω είσοδο (login) στο λογαριασμό μου ή να σχολιάσω;
-Αν έχεις κάνει κάποιο σχόλιο που παραβιάζει με κατάφωρο τρόπο τους παραπάνω κανόνες, ή αν το έχεις κάνει επανειλημένα, τότε μπορεί να σου έχουμε απαγορεύσει τη δυνατότητα σχολιασμού για αυτή τη συμπεριφορά. Αν πιστεύεις ότι πρόκειται για κάποιο λάθος, μπορείς να επικοινωνήσεις μαζί μας στο contact.peiratik0@gmail.com